GİTME

   Bugün içim buruk,kalbim hüzünlü,gözlerim ıslak.

Böyle şeyler hissetmemiştim hiç, sen gitmeden önce.

Çalıştım, alıştırmaya kendimi gideceğin bugüne.

Ama …Beceremedim.

Yaban Gülüm!

Vakit geldi çattı gitmen için uzaklara.

Puslu gözlerimle anlatmaya çalıştım;

Sensizliğe dayanamayacağıma.

Diyemedim ki; “ Sevgilim ne olur gitme!”

Yanımdan adım adım uzaklaşırken,haykırmaya çalıştım

                  “Gitme!” diye.

Sesim kısıldı, çıkmadı.

Daha sonra, hıçkırıklara boğulan gözlerim,baktı son defa

                   O güzelliğine…

 

Gözlerim istedi ki; zaman dursun o an gitmemen için uzaklara.

Gittiğinde doğmaz güneşim, gülümsemez yıldızımız…

 

İşte gidiyorsun…

Bense öylece bakakaldım ardından.

Giderken, bütün benliğimi de götürüyorsun beraberinde.

Artık şu anda ne hissediyor, ne de bir şey duyuyorum.

Sadece nefes alabiliyorum, kısık kısık.

Sanki tonlarca ağırlık altındaymışım gibi sıkılıyorum, bunalıyorum.

 

Şu anda sadece düşünebiliyorum,beynimin bir ucunda:

“Ne olur çabuk dön sevgilim, yitik olan benliğimle beraber!

Ve sevgimi hiçbir zaman  ayırma yanından, etle tırnak misali.

Hisset Bir Tanem! Duygularımın sıcaklığını ve karmaşıklığını.”

Ardından sadece “Seni Seviyorum!” diye mırıldanacak kadar gücüm var.

İşte onu da haykırıyorum:

                                          SENİ ÇOK SEVİYORUM!...

 

                                           12.07.1994

                                           UFUK ERKAN

Add comment