Küfretmenin (Sövme) Kötülüğü

İslam dini her türlü kötülük ve incitmeye karşıdır. Çünkü, İslam insanı insan etmeye gayret eder. Hakiki insaniyet mertebesine ulaştırır. Bu nedenle İslam, insanı her türlü kemalat ve güzelliğe ulaştıracak emirleri verdiği gibi, her türlü rezillikten ve çirkinlikten uzaklaştıracak fiilleri de yasaklamıştır. Bu sebeple küfür veya sövme dediğimiz karşıdaki insanları rencide eden her türlü söz ve fiil günahtır, haramdır. Peygamber Efendimiz (sav): “Müslümana sövmek günah, onunla savaşmak ise küfürdür”(1) buyurarak bizi ikaz etmiştir.

Bize nasıl davranılmasını istiyorsak başkalarına da o şekilde davranmamız gerekir. Sevgili Peygamberimiz: “‘Kişinin anne ve babasına sövmesi büyük günahlardandır’ buyurmuşlardı. Orada bulunanlar: ‘Hiç kişi anne ve babasına söver mi?’ dediler. O da: ‘Evet! Kişi, bir başkasının babasına söver, o da babasına söver; annesine söver, o da bunun annesine söver!’  buyurdular.”(2) Ayrıca Efendimiz (sav) sövülen veya hakaret edilen kimse buna layık değilse, sözlerin söyleyene döneceğini haber vererek şöyle buyurmuşlardır: “Hiç kimse, bir başkasını günahla veya dinsizlikle suçlamasın. Şayet itham edilen kişide bu vasıflar yoksa o söz, onu söyleyene döner.”(3)

Peygamberimiz (sav) diğer Müslümanların elinden ve dilenden emin olduğu kimseyi gerçek Müslüman olarak nitelendirmiştir. Bu sebeple bir hadis-i şerif; birbirine karşılıklı olarak küfreden kimselerden asıl günahın, ilk başlayana ait olacağını bildirmektedir.(4) Bir de bazen mukaddes bildiğimiz değerlere, dine, imana, kitaba küfredildiğine şahit olmaktayız ki, bu tür küfürler insanın özellikle dini hayatı açısından çok tehlikeli sözlerdir.

İnsanlar arası ilişkilerin bozulması, kapanmaz yaraların açılması, tamiri mümkün olmayan kırgınlıkların meydana gelmesinin temelinde, insanların incitilmesi, huzursuz edilmesi ve öfkeyle verilen kararlar yatmaktadır. Bir ayet-i kerimede Rabbimiz: “Bilmediğin şeyin peşine düşme! Çünkü kulak, göz, kalb gibi azaların hepsi de sorguya çekilecektir”(5) buyurarak, bizi hesabını verebileceğimiz sözler söylemeye teşvik etmektedir. Peygamber Efendimiz (sav) de insanın dilini tutabilmesinin önemi ifade etmek üzere şöyle buyurmuşlardır: “Kim bana, iki çene ve apış arası mevzuunda söz verir kefil olursa, ben de ona cennet için kefil olurum.”(6)

 

(1) Buhari, İman, 36.

(2) Buhari, Edep, 4.

(3) Buhari, Edep, 44.

(4) Müslim, Birr, 68.

(5) İsra, 36 (Ayet metninin tercümesi)

(6) Buhari, Rikak, 23.

Add comment


Security code
Refresh