Abdil Göktekin

Hits: 850

973 yılında Afyon ili Emirdağ ilçesi Güveççi Köyü’nde, dünyaya geldim. İlk ve ortaokulu köyümde okuduktan sonra eğitimime nokta koyarak gurbetçi amcamın değirmeninde babamla birlikte kendi hesabımıza çalışmaya başladım. Gençlik yıllarım kendi köyüm ve çevre köylere hizmet vermekle geçti.

Mesleğim gereği halkla yakın ilişki içerisinde olduğumdan işyerimize gelen her dertli dosttan bir anı hayatlarından bir hikâye dinlemek belki de beni şiir yazmaya itekleyen en önemli faktörlerden birisidir.Yıllar çocukluğumu kovalarken askerlik çağım gelip çattı. Baba ocağından bu yaşına kadar hiç ayrılmayan değirmenci, 1993 yılında vatani görevini yapmak için Konya’da trafik inzibat eri, daha sonra da İstanbul’da piyade onbaşı depo görevlisi olarak 18 ay vatani görevimi tamamlayıp baba ocağıma döndüm. Ama bu dönüşüm şiirlerimle oldu, bir nevi asker ocağı ilham kaynağımın ocağı oldu. Yöremizin Avrupa sevdası; her ne kadar ben istemesem de anne ve babamın arzusu üzerine gurbetçi damat adayı seçildik 1995 yılında görücü usulü bir evlilik yaparak soluğu Belçika’da aldık. Konya’yı, İstanbul’u gurbet bilen değirmenci, Brüksel’e gelmekle Konya’nın İstanbul’un gurbet olmadığını anladı, ama geç. Her ne kadar Brüksel’in ikinci adı Emirdağ olsa da öz vatan Emirdağ’ın hasreti gözyaşım, mısralar zihnimden kalemime mürekkep olup her yaşadığım acı, tatlı ğünler şiir olmaya devam edip adeta yoktan şiir deposu oldum.

Hâlâ Brüksel’de ikamet edip evli ve iki çocuk babası. Roman, tarih, şiir ve dini kitaplar okumayı seven, şiir ve hikâye yazmakla hemhâl olan her ne kadar kendi örf ve adetlerimde ısrar etsem de çocuklarımın iki kültür arasında debelenmesini seyrederek eriyen vatana sevdalı bir değirmenci…

Son halim: “Gurbet elde bir yaban gülüyüm.’’

1973 yılında Afyon ili Emirdağ ilçesi Güveççi Köyü’nde elimde olmadan hem cinslerimin kirlettiği dünyaya gözlerimi açmışım,bir imtihan için nefes almaya başladığım an itibari ile hayat okulu başlamış oldu siyahlı beyazlı sayfalarla. İlk ve ortaokulu köyümde okuduktan sonra eğitimime nokta koyarak gurbetçi amcamın değirmeninde babamla birlikte kendi hesabımıza çalışmaya başladım.

***

Gençlik yıllarım kendi köyüm ve çevre köylere hizmet vermekle geçti.Mesleğim gereği halkla yakın ilişki içerisinde olduğumdan işyerimize gelen her dertli dosttan bir anı hayatlarından bir hikâye dinlemek belki de beni şiir yazmaya itekleyen en önemli faktörlerden birisidir.

***

Yıllar çocukluğumu kovalarken askerlik çağım gelip çattı. Baba ocağından bu yaşına kadar hiç ayrılmayan değirmenci, 1993 yılında vatani görevini yapmak için Konya’da trafik inzibat eri, daha sonra da İstanbul’da piyade onbaşı depo görevlisi olarak 18 ay vatani görevimi tamamlayıp baba ocağıma döndüm. Ama bu dönüşüm şiirlerimle oldu, bir nevi asker ocağı ilham kaynağımın ocağı oldu.

***

Yöremizin Avrupa sevdası her ne kadar ben istemesem de anne ve babamın arzusu üzerine gurbetçi damat adayı seçildik 1995 yılında görücü usulü bir evlilik yaparak soluğu Belçika’da aldık. Konya’yı, İstanbul’u gurbet bilen değirmenci, Brüksel’e gelmekle Konya’nın İstanbul’un gurbet olmadığını anladı, ama geç. Her ne kadar Brüksel’in ikinci adı Emirdağ olsa da öz vatan Emirdağ’ın hasreti gözyaşım, mısralar zihnimden kalemime mürekkep olup her yaşadığım acı, tatlı günler şiir olmaya devam edip adeta yoktan şiir deposu oldum.

***

Hâlâ Brüksel’de ikamet edip evli ve iki çocuk babası. Roman, tarih, şiir ve dini kitaplar okumayı seven, şiir ve hikâye yazmakla hemhâl olan her ne kadar kendi örf ve adetlerimde ısrar etsem de çocuklarımın iki kültür arasında debelenmesini seyrederek eriyen vatana sevdalı bir değirmenci…Son halim: “Gurbet elde bir yaban gülüyüm.’’

Add comment