Emirdağ Gençliğine Sahip Çıkmalıyız!

Emirdağ gündemini yaklaşık 5 yıldır yakından takip ediyorum. Aynı zamanda mümkün olduğunca da ilçemiz ile ilgili organizasyonlara katılmaya çalışıyorum. Bugüne kadar yaşadığım izlenimlerim sonucu neden Emirdağ gençliğinin bir araya gelemediği sorusuna net bir cevap bulabilmiş de değilim. Örneğin Emirdağlı olup ta üniversite okuyan gençlerimize ne kadar sahip çıkıyoruz?
Burada acı bir gerçekle yüzleşmemiz gerekiyor. Yeni yetişen gençlerimize yeterince sahip çıkmıyoruz, bu gençleri bir araya getiremiyor ve de bu gençlere Emirdağ sevgisini aşılayamıyoruz. Bunu söylememdeki amacım bu gençlerimize yardımcı olmak. Marmara Üniversitesinde 5 yıllık üniversite  hayatım boyunca kendi çabalarımla İstanbul’da yaşayan Emirdağlı hemşerilerimize ulaşma fırsatı buldum. Sağ olsunlar bugüne kadar ulaştığımız insanlar bizlere İstanbul’da kol kanat gerdiler. Bu tanıştığım insanlar vesilesiyle diğer hemşerilerimizin staj işlerini hallettik. Burada vurgulamak istediğim nokta nesil farkını yaşıyoruz ve gençlerimizle orta yaş üstü hemşerilerimizi buluşturamıyoruz. Amaç gençlerimizin sıkıntılarını dinleyelim, onların sorunlarına çözüm üretelim, birlik ve beraberlik duygusunu aşılayalım, hemşericilik bağlantısını gerçekleştirelim. İstanbul’da birçok ilin dernek ve vakıfları öğrencilerini haftada bir veya ayda bir kez bir araya getiriyor, yemek veriyor veya bir etkinlik yapıyor. Üniversitelerin bahar şenliklerinde stant kuruyorlar, memleketlerini tanıtıyorlar. Bunu aslında bizler rahatlıkla yapabiliriz. Mesela Eskişehir Emirdağlıların yoğun olarak yaşadığı bir şehir ve buradaki üniversitelerde okuyan Emirdağlı öğrenci sayımızda oldukça yüksek. Osmangazi Üniversitesi’nin bahar şenliğinde kampüs içerisine bir topakev kurulup, önünde de bazlama yapılsa ve üzerine Emirdağ kültüründen bir şeyler yazılsa güzel olmaz mı? Marmara Üniversitesi bahar şenliklerinde bazlama yapan bayanlar çok ilgi görmüştü. Biz bunu topakev ile birleştirip yapsak bence çok ilgi çekecektir. Bunu belediyemiz ile görüşüp gerçekleştirebiliriz.
Bir diğer önerimde Eskişehir Emirdağlılar Vakfı’nın burs alan öğrencileriyle ilgili. Yıllarca burs verilen öğrencilerin neden bir araya getirilip tanışma imkanı sağlanmadığını henüz anlayabilmiş değilim. Oysaki bu öğrenciler bir araya getirildiğinde kendilerine sahip çıkıldığını düşünmezler mi? Emirdağ kültürümüz yeni nesil gençliğe anlatılmış olmaz mı? Bir diğer mevzu ise diğer illere giden öğrenci arkadaşlarımızla o illerdeki Emirdağlı hemşerilerimiz buluşturulamıyor. Bir öğrenci gittiği ildeki hemşerisi ile bir çay içse bu bence öğrenci için çok şey ifade eder. En azından ben burada yalnız değilim hissine kapılır. Bu bir öğrenci için çok anlamlıdır bence. Eğer bizler bu öğrencilere şimdi sahip çıkmazsak, ilerde önemli bir konuma geldiğinde bu öğrencimizi kazanmak çok zor olur. Çünkü önceden Emirdağ sevgisi, Emirdağ kültürü bu gencimize aşılanmamıştır. Bu öğrencilerimizi bana göre öğrencilik hayatındayken kazanıp desteklememiz şart. Yoksa sahip çıkılmayan insandan sahip çıkmasını beklemek çok zor olacaktır. Bugün gelecek vaat eden birçok gencimiz var ama biz bu gençlerimizi istihdam etmek için neler yaptık? Mesela Belçika’da bir üniversitede yüksek lisans ya da doktora imkanı için onları destekledik mi? Hep övünürüz ya Belçika’da Emirdağlı çok diye.. İşte okuyan bu gençlerimize Belçika’daki bürokratlar aracılığıyla bir üniversite ile anlaşıp yüksek lisans imkanı yaratılsa fena olmaz değil mi? Bunun gibi birçok sıralanacak öneri ortaya koyulabilir. Bu noktada okuyan gençlerimizi bulup onlara mutlaka söz hakkı vermeliyiz. Eğer Emirdağ olgusunun sadece kimlikte ve mazilerde kalmasını istemiyorsak…

Ziya Ekşi