Yüce dinimiz İslam’ın, en önemli esaslarından biri sevgidir. Sevgi hayatın vazgeçilmez şartıdır. Nitekim yüreği sevgi dolu Peygamberimiz (s.a.s) “İman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe de kamil mü’min olamazsınız”(1) buyurmuşlardır.
Bir milletin bireylerini ve nesillerini bir araya getirip kaynaştıran sevgidir. Toplum muhabbetle kaynaşır, huzurla yaşar. Birbirlerini seven insanlar kendi mutluluklarını düşündükleri kadar diğer insanların yarar ve mutluluklarını da düşünürler. Böylece aralarındaki birlik ve kaynaşma artar.
Mevlana'nın ifadesiyle “Sevgi; acıyı tatlıya, bakırı altına, hastalığı şifaya, zindanı saraya, belayı nimete ve kahrı rahmete dönüştürür.” İnsanı hayata bağlayan zincirin en güçlü halkası ve insanı yaratanına ulaştıracak en sağlam merdiven de yine sevgidir.
Zira sevginin olmadığı yerde taassup vardır, ihtiras vardır, düşmanlık vardır, kin ve nefret vardır ve bunların da asla hiç kimseye bir faydası yoktur. Öyle ise, fert olarak, toplum olarak birbirimize karşı anlayışlı ve hoşgörülü olmaya muhtacız. Zira sevgi ve hoşgörü olmadan birlik ve beraberlik, birlik ve beraberlik olmadan da toplumda huzur ve barış olmaz.
İnsanlar arasında olması gereken dostlukların azalması, ona bağlı olarak da kin, öfke, hiddet ve düşmanlıkların artması temelde muhabbet eksikliğinden kaynaklanır. Halbuki sevgiyle, öfke ve düşmanlık ateşi söner. Tüm faziletler, tüm iyilik ve güzellikler, muhabbet ve samimiyet ortamında doğar ve gelişirler. Bu bakımdan, yaşadığımız rahatsızlıklara karşı Cenab-ı Hakk’ın rızasına dayanan sevgi pınarını herkesin gönlüne akıtmamız gerekir. Çünkü bu samimi duygular olmadan, yüce dinimizin hedeflediği faziletli hayat ve kâmil insan idealini yakalamamız mümkün değildir. O halde, insan sevgisine büyük önem veren Yüce dinimiz İslam’dan aldığımız ilham ile kalplerimizi muhabbetullahla nurlandırıp bu nuru bütün insanlığa ulaştıralım.
Hutbeme Hz. Mevlana’nın çağları aşıp gelen, temiz fıtratını koruyan insan olmanın yolunu gösteren sözleriyle son veriyorum:
“Sevgide güneş gibi ol, dostlukta ve kardeşlikte akarsu gibi ol, hataları örtmede gece gibi ol, tevazuda toprak gibi ol, öfkede ölü gibi ol, her ne olursan ol; ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol.”
(1) Müslim, İman, 93
