Arada Bir

Ayrıntılar

Üst Kategori: Ömer Özkan

Son Güncelleme: 03 Eylül 2010

Bir rejimi “faşist” diye nitelendirmek için, uygulamaların illa da Hitler faşizmi kadar acımasız olması gerekmez. Yönetim kadrolarının faşist anlayışları bile sistemin faşizmle yorumlanmasına yeterlidir. Bildiğiniz gibi 1982 Anayasası’nda 12-Eylül’cüleri çelik zırhlarla koruyan meşhur bir “geçici 15.ci madde” vardır. Bu madde 12 Eylül cellatlarının,  onların tercihi ile oluşan Danışma Meclisi Üyelerinin ve Milli Güvenlik Konseyi’nin işbaşına getirdiği hükümetlerin yargılanması, onlardan hesap sorulması yasaklarını getirdiği gibi, faşist rejime çalışan, ona hizmet eden bütün insanları  korumuştur. Geçici 15.ci madde tüm devlet yetkililerinin “haksız eylemleri”ni ört-bas etmek için adeta bir zırh görevi görmüştür.
12 Eylül süreci binlerce, on binlerce insanı işkenceden geçirmiş, faili meçhul cinayetlerin, idamların, insan hakları ihlallerinin kaynağı olmuştur. Bu maddeye dayanarak cellatlar “sağdan bir sağcı bulun idam edelim… Soldan bir solcu bulun idam edelim. Böylece dengeyi sağlayalım” mantığıyla hareket eden generaller, söylem ve eylemleriyle faşist Hitler’i bile gölgede bıraktılar.
12 Eylül karabasanı sivil siyasal kadroları yargıladı. Sudan gerekçelerle ilericileri, solcuları, demokratları işlerinden etti. Bu insanların çoğu açlığa mahkûm oldu. İşkence ve zulüm makineleri çalıştı, temel hak ve özgürlükler hiçe sayıldı. 12 Eylül cellâtları, 15.ci maddeye dayanarak toplumumuza travmalar yaşattı, insanların ruh halini bozdu.
12 Eylül yalnızca darbe değil, tüm devlet dairelerinde faşist uygulamaların tırmandığı karanlık bir dönemdir. Bu dönemde sadece polisiye/askersel baskılar kol gezmemiş, tüm devlet dairelerinde diz boyu adaletsizlik örnekleri yaşanmıştır. Dolayısıyla geçici 15.ci madde 12 Eylül’cülerin tüm pisliklerini kapatmıştır. Kitlelerin hukuksal “hak arama” yollarını tıkamıştır. Darbeciler ve tüm rejim çalışanları açısından bu madde adeta bir “dokunulmazlık” işlevi görmüştür. Fakat öyle gariptir ki, 30 yıldan beri is başına gelen hükümetlerin hiç birisi bu “utanç maddesi”ni kaldırmaya teşebbüs bile etmemişlerdir. Ta ki, şu “yobaz(!)lar”ın, gerici Müslümanların partisi AKP Hükümeti’ne kadar hiçbir parti, hiçbir hükümet, bunca zulüm karşısında yiğitçe bir duruş sergilememiştir. Geç de olsa AKP Hükümeti, tarihimizin bu kara lekesini kaldırmaya, 12 Eylül mağdurlarının kayıpları doğrultusunda “hak arama” kanallarını açmaya çaba harcamaktadır. Üzücü olan 12 Eylül’den en çok darbe yiyen, en fazla kayıplara uğrayan ilericiler, aydınlar, solcular ve hatta  milliyetçiler, inanılmaz bir biçimde, bilerek ya da bilmeyerek 12 Eylül cellatlarının yanında yer alıyorlar.
Ne yapalım…bu ülke böylesine garip bir ülkedir işte! Bizler öteden beri her şeyi “alaturkalaştırmak”tan zevk alırız. Bu anlamda, elbette demokrasi mücadelesini de “Türkleştirmek”ten gurur(!) duyacağız!
Olağan-üstü dönem bahaneleriyle devletin faşist uygulamaları asla ve asla göz ardı edilemez! Devlet adalet adına adaletsizlik çamuruna batıyorsa, bu durum basite indirgenemez, bağışlanamaz! Demokrasimizin geleceği açısından, bu çok önemli noktaları bir daha düşünmekte ve bu anlamda Anayasa oylamasında kullanılacak “hayır” kararlarını bir daha gözden geçirmekte gerçekten yarar vardır!

Ayrıntılar

Üst Kategori: Ömer Özkan

Son Güncelleme: 30 Ağustos 2010

Diyorlar ki:”Önce ordunun etkisi kırılacak, ardından da Anayasa Mahkemesi, HSYK, Yargıtay, Danıştay vb. gibi temel kurumlara kendi adamlarını dolduracaklar… o zaman vay bu ülkenin haline!” Statükocular basında, ekranlarda, meydanlarda hep bu ana temayı işliyor. Açıkçası, halkın gözü içine baka baka yalan söylüyorlar. Neden mi? Anlatalım.
Batı ülkelerinin hemen hemen hepsinde Anayasa Mahkemesi üyelerini seçilmişler, yani parlamentolar seçiyor. Almanya’da 16 üyenin hepsini, Belçika’da 12 üyenin hepsini (6 Flemenk, 6 Valon),  Fransa’da üçünü Devlet Başkanı, kalan 6’sını parlamento, İspanya’da 12 üyenin yalnız ikisini Yargı Kurulu, kalanını parlamento, Portekiz’de  13 üyenin üçünü bizzat Anayasa Mahkemesi, ötekilerini parlamento, Macaristan’da 11 üyenin 11’ini, Polonya’da 15 üyenin tamamını yine parlamento seçmektedir. Yalnız Rusya’da 19 üyenin hepsini Devlet Başkanı seçiyor. Bilindiği üzere Rusya burjuva demokrasisine henüz yeni geçmiştir. Bu konuda gerçekten deneyimsizdir.
Bu fotoğraftan açıkça anlaşılacağı gibi, karma sistem yalnız İtalya ve bizde var. İtalya’nın durumu her halükarda yine de bizden iyidir. Çünkü, İtalya’da 15 Anayasa Mahkemesi üyesinin 5 tanesini parlamento seçiyor. Durum bu kadar somut, bu kadar nettir. Açıkça görülüyor ki Batı Demokrasileri milli iradeye saygılıdır. Ulus-devletin temelleri halk iradesine göre biçimleniyor. Seçilmişler, yani parlamento devletin bütün kurumlarına egemendir. Zaten burjuva demokrasisinin anlamı da budur.
Biz, bırakalım Anayasanın bütünü, Anayasa Mahkemesi konusunda yeni değişikliklerde bile Batı Demokrasisinin çok gerisindeyiz. Çünkü Batı ülkelerinin tamamında Anayasa Mahkemesi üyeleri parlamentolar tarafından seçildiği halde, bizdeki yeni değişikliklerde parlamentonun, seçilmişlerin kesin egemenliği yoktur. Durum bu kadar açıktır. Ama  buna rağmen kendini çağdaş sanan tutucular ateş püskürüyor. “İstemezük…istemezük!” sesleri kulakları tırmalıyor. Kısacası, bizim “güdük demokrasi”den yana olan statükocular bir türlü  seçilmişlere güvenmiyorlar. Evet, kendi partilerine, kendi seçtikleri milletvekillerine güven duymayabilirler. Fakat parlamentoya güvensizlik ne demektir? Senin partin tembelse, senin partin yalancıysa, senin partin hala 1303’ten kalma yasaların devamı için çırpınıyorsa, demokratik gelişimi karalamaya hakkın var mı? Elbette bu ülkede şu ya da bu biçimde doğru yolda yürüyenler, yürümeye çalışanlar var. Ha…bu değişiklikler yeterli midir? Elbette yeterli değildir. Fakat bu referandum daha düzgün bir anayasaya, tarihimizde ilk kez sivil bir anayasaya gidecek kanalları açacaktır. Önemli olan budur.
       Referandumda getirilen yeni tasarıda Anayasa Mahkemesi üye sayısı 11’den 17’ye çıkarılıyor. Eskiden bunların üçünü Cumhurbaşkanı, kalanını; Yargıtay(2), Danıştay(2), Askeri Yargıtay(1), Askeri Yüksek İdare Mahkemesi(1), Sayıştay(1) ve YÖK(1) seçiyordu. Yani bu kurumlar isimleri tespit ediyor, Cumhurbaşkanı ise sadece onaylıyordu. Şimdi bu yöntem tamamen değişmedi. Rusya’da olduğu gibi mahkeme üyelerinin hepsini Cumhurbaşkanı seçmiyor. Eski sistem aynen devam ediyor. Yeni tasarıda üye sayısı 11’den  17’ye çıkıyor. Bu 17 üyenin 3’ünü parlamento, 4’ünü de Cumhurbaşkanı seçiyor. Geri kalan 10 üye için yine Yargıtay, Danıştay, Askeri Yargıtay, Askeri Yüksek İdare Mahkemesi aday  gösteriyor. Fakat bu kurumlar bu kez seçilecek üye sayısının üç katı kadar aday tespit ediyor. Örneğin, yeni sistemde Yargıtay üç üye ile temsil edilecek. Bu kurum Cumhurbaşkanına üç katı aday gösterecek. Cumhurbaşkanı da bu 9 kişiden üçünü seçecek. Aynı yöntemle Anayasa Mahkemesinde Danıştay 3, Askeri Yargıtay 2, Askeri Yüksek İdare Mahkemesi de 2 üye ile temsil edilecektir. Bizce askeri mahkemelerin böylesi bir kurumda bu kadar sayı ile temsil edilmesi bile fazlalıktır.
      Kısacası, ipler yine bu kurumların elindedir. Cumhurbaşkanı ancak ve ancak 4 üye seçebiliyor. Parlamentodaki çoğunluk partisinin ise sadece 3 kontenjanı var. Şimdi soruyoruz, bu koşullarda iktidar partisi Anayasa Mahkemesini kendi adamlarıyla nasıl dolduracak? Eğer böylesine önemli bir ulus-devlet kurumunu, böylesi değişikliklerle ele geçirmek mümkünse,   o zaman sizler de etkin/güzel politika yapın, çoğunluğun desteğini alın ve Anayasa, HSYK gibi önemli kurumları sizler ele geçirin. Elinizi, kolunuzu bağlayan mı var? (VVV. Emirdag.com.tr)

Ayrıntılar

Üst Kategori: Ömer Özkan

Son Güncelleme: 28 Ağustos 2010

Bazen kendimi öyle mutlu hissediyorum ki, kanatlanıp uçasım geliyor. Şöyle ki, geriye dönüp 60 yıllık yakın tarihimize baktığımda, ülkemizin nerelerden nereye geldiği somut olarak görülüyor. Biz 68 kuşağı gerçekten çok şanslıyız. Çünkü, adım atmakta olduğumuz son “bilgi çağı”nı da sayacak olursak, üç tarihsel çağın üçünü de yaşadık, gördük. Altmış yıl önce ülkemiz “kapalı köy ekonomisi”ni, yani kapitalizm öncesi tarım çağını yaşıyordu. O yıllarda nüfusumuzun %70 kadarını köylülük oluşturuyordu. Sonra 1950-2000 yılları arası, kapitalizmin gelişimine paralel olarak, köylerden şehre hızlı bir göç yaşandı. Bu süreçte şehirlerin nüfusu %70’lere çıktı. Böylelikle sanayi çağıyla tanıştık ve bu çağı yaşamış olduk.
       Şimdi 2010 yılındayız. Kesinlikle “bilgi çağı”na geçiş sürecini yaşıyoruz. Kısacası, bizim jenerasyondan başka hiçbir nesil, bu kadar kısa bir zamanda böylesine değişik çağlarla iç içe olmamıştır.
       Fakat Türkiye öylesine garip bir ülkedir ki, bir yandan ekonomik alanda inanılmaz sıçramalara imza atıyor, bir yandan da aynı süreçle at-başı gitmesi gereken demokratik reformları  geliştiremiyor. Bu çelişki gerçekten inanılmaz bir çelişkidir.  Sanki karanlık bir el sivil demokrasiye geçişe asla yol vermek istemiyor.
       Aydın ya da solcuların önemli bir bölümü hala “parlamento-üstü karanlık güçler”den medet umuyor. Bunlar yüksek yargıyı, orduyu hala sistemin sigortası olarak görüyorlar. HSYK (Hakimler Savcılar Yüksek Kurulu) başkan yardımcılığını yürüten Kemal Özbek isimli zat diyor ki:”Türkiye bir Fransa, bir İngiltere, bir Almanya değildir. Halkımız olgun demokrasiyi henüz kaldıramaz. Bu nedenle çağdaş demokrasi zamanı değildir.” diyor.
        Bir zamanlar Süleyman Demirel de:”Demokrasi Türk halkına lükstür.” gibi demogojik laflar ederdi. Bu anlayıştaki insanlar hala, Kemalist Harp Okulu’nda yetişen askerler olmasa, birilerinin adım adım kadrolaşarak devleti ele geçireceğinden ve kesinlikle cumhuriyeti bir gecede yıkacağından korkuyor.
       İttihat Terakkiden beri devam eden bu “tek parti” anlayışı hala kırılamamıştır. Kemalist aydınlanmacılar ve onlar gibi düşünen, kendisine aydın/solcu sıfatını yakıştıranların çoğu halkın gücüne inanmıyor. Ekonomik değişimin düşünceyi de biçimlendireceği gerçeğini bilmiyorlar. Onlara göre “milli irade” aşağı tabakanın, eğitimsizlerin iradesidir. Onlara göre halka değil, darbeci generallere güvenmek daha gerçekçi(!)dir.
        Yok böyle bir şey! Türkiye’de kapitalizm gelişmiştir. Türkiye artık sanayileşmiş bir ülkedir. Toplumumuz “sanayi toplumu” aşamasına gelmiştir. 90 yıldır devleti yönlendiren elit tabaka son demlerini yaşıyor. İletişim Devrimi her alanda olanca hızıyla sürüyor. Bugün  “bilgisayar” denen alet dünyayı temelden değiştirdi. Ünlü bir bilim adamının dediği gibi: “Değişmeyen tek şey, değişimin kendisidir.” Seçkinler, elit kadrolar bu gerçekleri görmek istemiyorlar. Onlar, ikinci dünya savaşı sonrası uygarlık değerlerinin hala değişmediği inancındadır.
         Oysa ki, 90 yıl önce Kemal Atatürk’ün öğütlediği ulus-devlet temelindeki muasır medeniyet ölçüleri bile değişmiştir. Günümüzde, bu konuda yeni evrensel paradigmalar oluşuyor. Gelişmeleri, değişimi, bilgi çağına uzanan yolu iyi anlamak gerekiyor. Ekonomik temeldeki değişimler, mutlaka ve mutlaka  hukuku da değiştirecektir. Onun için yerleşik düzenden (statükodan) yana olanların çabaları boşunadır. Bu anlamda okuyucularımıza, Anayasa oylamasına “evet” demenin ne denli önemli olduğu gerçeğini bir kez daha anımsatmaya gerek yoktur diye düşünüyoruz. (WWW. Emirdag. Com.Tr)

Ayrıntılar

Üst Kategori: Ömer Özkan

Son Güncelleme: 25 Ağustos 2010

Kapitalizm milliyetçilik ve ulus devleti yaratarak gelişmesini tamamladı. Tarihte kapitalizme en önce geçen ülkeler, aynı zamanda “Batı Demokrasisi” dediğimiz bu rejimi ilk  inşa eden ülkeler oldular. Biz, kapitalizme iki yüz yıl geç başladık. Öyle olmasına rağmen çağdaş devleti biz de kurduk. Fakat bizde sanayi burjuvası, yani özel sektörcüler henüz sahnede yoktular. Bu nedenle bizim ulus devleti burjuvazi adına “seçkinler” örgütledi.
Fakat seçkinler başlı başına bir sınıf değildir. Onlar ara katmandır. Eskilerin deyimiyle toplumsal bir “zümre”dir. Günümüzdeki demokrasi mücadelesinin temel nedeni bu gerçekte     yatıyor. Yani ulus devlet kimin devletidir? Seçkinlerin (askerler ve yüksek yargının) devleti mi, yoksa sermaye sınıfının devleti midir? Bu memlekette Genel Kurmay Başkanının seçimle iş başına gelen cumhurbaşkanını sudan bahanelerle tanımak istemediği ilk kez görülmüştür. Yine bu memlekette ilk kez Anayasa Mahkemesi, demokrasi adına halkın %47 oyla iktidara getirdiği çoğunluk partisini kapatmaya yeltenmiştir. Peki, ne oldu da bizim “güdük demokrasi” senelerce yaşama ortamı buldu? Günümüzde bu icazetli rejim sarsılmaktadır. Neden?
On beş yıl kadar önce TÜSİAD (Türkiye İş Adamları Derneği) “sivil demokrasi”  mücadelesi veriyordu. TÜSİAD Prof. Doğu Erbil’e Doğu’da, Güney Doğu’da anketler düzenlettiriyor ve: “sivil demokrasiye geçilmedikçe gelişimin önü açılamaz” diyordu. TÜSİAD böyle düşünüyordu ama, o günlerde vesayetçi sistem karşısında adam gibi duracak güçlü bir siyasal parti yoktu. Hatta 12 Eylül rejimi en büyük merkez sağ partilere darbe vurdu. ANAP’ı ve Adalet Partisini eritti, siyasetten sildi. Bu nedenle TÜSİAD sivilleşme sürecinde başarılı olamadı. Fakat TÜSİAD’çılar, merkezdeki boşluğu dolduran AKP’yi desteklediler.
           AKP’nin çoğunluk partisi olması hiç de tesadüf değildir. Çünkü AKP, “Anadolu Kaplanları” adı verilen Anadolu sermayesinin, geleneksel İstanbul/İzmit sermayesini sollayan yeşil sermayenin partisidir. Dinsel tabana ve özellikle de Anadolu Kaplanlarına dayanması, AKP’yi sıradan bir parti olmaktan çıkarıyor. AKP devletin gerçek(!) sahiplerine kendisini zor kabul ettirmiştir. Vesayetçilerle  uzlaşan siyasal partiler, onların seslendiği laik çevreler, özellikle Atatürkçüler AKP’ye hala “öcü gibi” bakıyor. Koşullar ne denli zor olursa olsun, geçtiğimiz sekiz yıllık süreçte AKP rüştünü ispat etmiştir.
           Bu arada dünyada gelişen dışa açılma politikası, yani küreselleşme Anadolu sermayesini güçlendirmiş, onun sınıfsal konumlarını iç politikada daha da pekiştirmiştir. Bugün Anadolu sermayesi gerçekten de sivil demokrasinin önündeki engelleri yok edebilecek bir güce ulaşmıştır. Güçlülük açısından TÜSİAD Anadolu Kaplanlarından daha ileri konumlara sahip olsa bile, bu çevreler açıktan icazetli sisteme karşı çıkamazlar. TÜSİAD’çı sanayicileri sonuna kadar destekleyen, onları bu günlere taşıyan bu rejimdir. Bu geleneksel ulus-devlettir. Onun için TÜSİAD’çıların yerleşik sisteme, onun sözcülüğünü yapan CHP’ye minnet borcu vardır. TÜSİAD AKP’yi her zaman destekleyebilir, desteklemiştir de. Ama aynı TÜSİAD, vesayetçi demokrasinin kuyusunu kazma sürecini başlatacak olan Anayasa oylamasında “hayır”cıların yanında yer alıyor. Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu? Hani küreselciydiniz? Hani burjuva demokrasisinden yanaydınız? Hani sivil demokrasi mücadelesi veriyordunuz?
            Anayasa oylaması kesinlikle sivil demokrasiye geçiş kanallarını açacaktır. Bu oylamada ilericilik ve gericiliğin kıstasları açıkça ortadadır. Kimden yanasın? Statükodan, yerleşik demokrasiden, militarizmden, vesayetçi düzenden yana mısın, yoksa bu tutucu güçlerin ruhuna fatiha okuyacakların yanında mı? Ölçü budur! Halktan yana olmak budur! İlericilik budur!

Ayrıntılar

Üst Kategori: Ömer Özkan

Son Güncelleme: 21 Ağustos 2010

Türkiye sıradan bir ülke değildir. Hele hele haritadaki jeo-politik konumu, ikinci savaştan sonra çok önemli hale gelmiştir. Çünkü savaş öncesi dünyada bir tek sosyalist ülke varken, savaştan sonra tüm Doğu Avrupa’yla Çin ve Küba gibi ülkeler de sosyalizm kervanına katılmışlar, sonunda“Dünya Sosyalist Sistemi” adıyla yeni bir blok ortaya çıkmıştır.
1945 sonrası ülkemizin önemi daha da arttı. Çünkü ikinci dünya savaşı, var olan dünya dengelerini tamamen değiştirdi. Bu değişim dikkatlerin Türkiye üzerinde yoğunlaşmasına sebep oldu. Böylelikle ABD ister istemez ülkemizle ilişkilerini derinleştirdi. Türkiye hakkında yeni yeni politikalar üretti. ABD önce  “Marshall yardımı”yla işe başladı. Fakat, görünürdeki bu yüzeysel dostluk ilişkileri giderek, ülkemizin sosyalist ülkelere karşı “ ileri karakol” olmasına kadar tırmandırıldı.
          İkinci dünya savaşı sonrası, dünyanın “ki düşman kamp”a ayrılmasını sürecinin başladığı yıllardır. Bilindiği gibi bu süreç insanlık tarihinin en karanlık, en korkunç, en sancılı dönemidir. Bu süreçte anti-komünizm hortlatılmış, sermaye bütün dünya da, özellikle de ülkemizde solun yükselişini kanlı bir biçimde önlemiştir. Bu dönem amerikanın iç politikamızı yönlendirdiği en talihsiz dönemdir. İşte “derin devlet” denilen çeteler bu süreçte örgütlenmiştir. Militarizm bu dönemde şahlanmıştır.  Zaten güçlü bir ordu ve devlet sahip olan ülkemiz rejimi, ABD tarafından yeniden düzenlenmiş, ordunun sistemi kontrol etmesi daha da geliştirilmiştir. Halkımız, ülkemizin ileri karakol olmasından çok çekmiştir. Türkiye her on yılda bir darbelerle sarsılan yoksul Asya ülkelerinden birisi konumuna dönüştürülmüştür.
           Ekonomik kalkınmayı başardık. Sanayileşmeyi gerçekleştirdik. Ama askerler vesayet rejiminden hala vazgeçmiyor, egemenliğin, erkin sivillere geçmesine asla razı olmuyorlar. Bu ne biçim Atatürkçülüktür? Bu ne biçim çağdaşlıktır?
            Dün komünizm tehlikesini bahane ederek sağ sol çatışmasını körüklediler. Kardeşi kardeşe düşman ettiler. Binlerce on binlerce vatan evladının kanını akıttılar. Günümüzde de Türk- Kürt çatışmasını alevlendiriyorlar. Kardeşi kardeşe kırdırmaktan sanki zevk alıyorlar. Sistem böyle devam edecek olursa, yarınlarda da mutlaka bir bahane bulabilirler.
            Yeter artık! Türk toplumu “sanayi toplumu” aşamasını gerçekleştirmiştir. Ülkemiz feodal bir Orta-doğu ülkesi değildir. Türkiye güçlü bir ekonomik yapıya, güçlü bir sermayeye sahip olduğu için, ekonomik olarak dışa açılmayı başarmıştır. Sizler teokratik din devletinin ancak ve ancak “kapalı ekonomi”lerde, sanayileşemeyen geri toplumsal yapılarda barınabileceğini bilmiyorsunuz. Ya da vesayet rejiminin sınıfınıza bahşettiği maddi ve manevi çıkarları yitirmekten yana değilsiniz.
            Ne dersiniz? Gerçek bu iki şıktan birisi ama hangisidir?

Ayrıntılar

Üst Kategori: Ömer Özkan

Son Güncelleme: 17 Ağustos 2010

Emir  Kır 1968 doğumlu. Avrupa’da Türk kökenli, Bakanlık mevkiine yükselmiş ilk bakan. Mahinur Özdemir ise 25 yaşında… Dersiniz ki, bu bayan henüz çocuk. Tesettürlü… Ama beyni pırıl pırıl. Bu kızımız da genç yaşta kendisini kabul ettirmiş, milletvekili olmuş. Emir Kır Belçika Sosyalist Partisinde siyaset yapıyor. Sayın Bakanımız: “Ömer Bey, bu kızla ben çok iyi anlaşıyorum. Fikirlerimiz o kadar uyuşuyor ki!” diye övmekle bitremiyor Mahinur’u. Sayın Sait Köse de, Resul Tapmaz da öyle. Bu gençlerin hepsi, genç yaşlarda siyaset merdiveninin  basamaklarını başarıyla tırmandılar.
               Bu isimler ilçemizin yüz akıdır. Bu siyaset starları bizlerin, Emirdağ’lıların, Afyon’luların Avrupa’daki gururudur. Yalnız bizler mi? Bildiğiniz gibi tüm Türkiye kamuoyu onlarla iftihar ediyor. Ama MHP Emirdağ İlçe Başkanı Ceylan Morca bu yıldızları  çekemiyor. Onları küçük düşüren demeçler veriyor.
                Ceylan Morca, Anayasa Oylamasında “evet”çi olduğu için sevgili Emir Kır’a saldırıyor. Onu, AKP’li bir bakan gibi çalışmakla, propaganda yapmakla suçluyor. Bu kadarla yetinse üzerinde durmaya değmezdi. Fakat Ceylan Morca daha da ileri gidiyor: “Bu propaganda ve çalışma gayreti Sayın Cumhurbaşkanının askerliğini tecil etmesi ile mi ilgili diye düşünmeden edemiyor insan” diye aşağılayıcı sözler sarfetmekten çekinmiyor. Sayın Ceylan Morca, senden de hiçbir şey saklanmıyor vallahi! Ne kadar sivri zekalısınız? Pes doğrusu…
                Bir defa Emir Kır asker kaçağı filan değildir. Sayın Kır’ın tecil sorunu varsa, bu da Sayın Cumhurbaşkanımızın yetkisindeyse, Sayın Bakanın AKP’li bir bakan gibi politika yapmasına, Cumhurbaşkanına yağ çekmesine hiç gerek kalmaz . Ceylan Morca, Sayın Cumhurbaşkanının Emir Kır’ı bizlerden daha çok takdir ettiğinden, sevdiğinden sanırım haberdar değildir.  
                Size bir şey söyleyeyim mi Ceylan Bey. Evet, bu gençlerin hepsi “evet”çidir. Ayrı ayrı partilerde siyaset yapsalar da hepsi demokrattır. Zira hepsi Belçika doğumludur. Hepsi eğitimini Belçika’da tamamladı. Hepsi Belçika kültürüyle, Avrupa kültürüyle donanımlıdır. Sayın Morca siz, Belçika’nın ne denli adaletli bir ülke olduğunu bilemezsiniz. Belçika iki toplumlu, iki bölgeli, iki resmi dili olan bir ülkedir. Başkentte memurluk yapmanın ön-koşulu, iki dili de ana diliniz gibi bilmenizden geçer. Yani bu dillerden birisini okuyup yazamıyorsanız, Brüksel’de kamu görevlisi olamazsınız. İşte Belçika böylesine adil bir ülkedir.
                Sayın Morca ben, 1980 yılında döndüm Belçika’dan. O tarihten bu yana, o adil ülke daha da adaletli oldu. Her iki toplumun da başkenti olduğu için Brüksel’e üçüncü bir “federal bölge” statüsü verilmiş. Bu yetmiyormuş gibi, altı tane de küçük küçük “ özerk bölge”ler oluşturulmuş. Kısacası, Belçika’daki ileri demokratik yapılanmayı anlayamadığın gibi, o koşullarda yetişen insanları da anlayamazsın. Çünkü böyle bir demokrasi anlayışı sana ters  gelir. Oysa ki, günümüzde yürütülmekte olan Kıbrıs görüşmelerinde, Türk tarafının temel tezi budur. Sayın Morca onlar bir başka dünyanın insanlarıdır.
                  Avrupa’da Türk olarak ilk kez bakan olan, tarihe böyle geçen, kendisini dünya kamuoyuna kabul ettirmiş bir insana, Anayasa Oylamasında “evet” oyu kullanacağını açıklaması üzerine, ona  saldırma hakkına sahip misin? Bu değerli insanımızı sudan sebeplerle karalamaya çalışman hiç yakışık almıyor. Bu nedenle Sayın Morca, devirdiğin kazanları, yıktığın kaleleri tamir etmen,  sevgili Emir Kır’dan, Resul Tapmaz’dan en kısa zamanda özür dilemen gerekmektedir.