Arada Bir

Ayrıntılar

Üst Kategori: Ömer Özkan

Son Güncelleme: 31 Ocak 2012

Ne yapalım, serde Yörüklük var! Bizler Türkmeniz. Türkmenliğin özü göçerliğe dayanır. Bu anlamda yaylacılık serüveni yakın zamanlara kadar vazgeçilmez bir gelenekti. Bizim kuşak, bizden öncekiler yaylaların, yaylacılığın ne olduğunu bilirler. Çünkü çocukluk ve gençlik yıllarımıza, bedensel yapılanmamıza yaylalar damgasını vurdu. Hatta kişiliğimizin oluşumunda bile yaylaların payı büyüktür. Ne derseniz deyiniz, senede üç ay kadar kısa olsa bile, yayla yaşamını tatmak, onu her yıl tekrarlamak  birey için bulunmaz bir olanaktır. Zira bu olanaklardan yararlananlar, diğerlerine göre genellikle sağlıklı olurlar. Gerçekten de  yaylalar organik doğanın,  naturel  yaşamın, oksijenin temel  kaynağıdır.  Fakat bu  anlamda her dağ “yayla” özelliği taşımaz. Yani yayla var, yaylacık var. Bu gerçeğe en güzel örnek  Avrupa’dır.  Bilindiği gibi Batı Avrupa  anakarasının  hemen hemen her yanı yeşildir,  ormanlarla kaplıdır. Fakat   Alpler dışında  kalan öteki   dağların çoğu işe yaramaz.  Çünkü Avrupa haritası sürekli yağış alıyor.   Hele hele  kuzey ülkelerindeki  ağaçların  gövdesi  yemyeşil yosunlarla kaplıdır. Bu dağlarda gezerken insan,  bir ağacın altına sereserpe uzanacak  ya da  piknik yapacak bir yer bulamaz. Bu coğrafyada  ormanlar   nemsi  nemsi kokar. Ağaçların altı vıcık vıcık sudur, çamurdur.  İşte Avrupa yeşilinin bu özelliğini tanıyınca, Anadolu’daki geleneksel yaylacılığın  neden bu denli  yaygın olduğu kolaylıkla anlaşılmaktadır.   Çünkü  ülkemiz, hele hele Orta ve Doğu Anadolu bölgelerimiz tümüyle   kuru iklim kuşağındadır. Yani bu çizgiye “bozkır iklimi”egemendir. Onun için hava nemsizdir. Nemsiz olduğu için çelik gibidir, tertemizdir. Onun için bu bölgedeki  yaylalar  burcu burcu kokar. Ve onun için  bizim dağlar  “yaşanabilir” dağlardır. Ve böylesi özelliklerdir ki,   dağlarımızı “yayla  turizmi”ne elverişli  dağlar konumuna yükseltiyor.
       Dağlarımızın  güzellikleri taşımasız bizler için elde edilmesi zor  zenginliklerdir. Hatta   büyük şanstır. Evet …geçmişte ormanlarımız acımasızca yok edilmiş.  Yeşil hançerlenmiş.  Dağlar  kelleşmiş ama,  organik doğa asla yok olmamıştır.  Bugün Emir Dağları  ne denli çıplak olursa olsun  “organik” niteliği bozulmamıştır.  Kirlilik henüz Orta Anadolu kırsalına ulaşmamıştır. Sonuç olarak şu gerçek açıkça ortadadır ki,  biraz emek harcanırsa  fazla değil  on yıl  kadar kısa bir sürede bu dağlar tekrar yeşille kucaklaşabilir.  Böylesi  güzellikler  her coğrafyada bulunmuyor. Emir Dağları yayla turizmine  çok çok yatkındır. Zira bu dağların özellikleri ya da genel yapısı, günümüzde yeni oluşmakta olan   modern yayla turizmi kriterleriyle  örtüşüyor. Emir Dağlarının tek  eksiği  yeşil.  O da üstesinden gelinemeyecek bir sorun değil.    Çok iyi  biliyorum ki, yediden yetmişe hepimiz  dağlarımızı, yayla yaşamını severiz. Bu günlere kadar  eli kalem tutan  Emirdağlı her genç,  bu yaylalara şiirler düzdü.  Yaylacılık hala anılarımızı süsleyen kutsal bir nostaljidir.  Kısası  yaylacılık kültürümüzde, kanımızda  var  bizim! Öyle ise, böylesine önemli bir konuyu neden ele almıyoruz, neden gündeme getirmiyoruz?
       Bizler bu dağlarda çok “çelik/çomak” oynadık.  Çiğdem kazdık.  Göbelek topladık.  Kuytuluklara şelek şelek sığır kuyruğu taşıdık. Şimdi ay ışığında, bir alayçık önünde  dostlarla  kahve höpürdetmeye, saatlerce süren o doyumsuz  kuytuluk muhabbetlerine neler verilmez ki?  Evet, hasbel kader Emirdağ’da doğmuşuz, Emirdağlı olmuşuz. Doğa ile iç içe geçen o güzelim gençlik yıllarımızı anımsamamız gerek. Kendimiz  için  olmasa bile çocuklarımızın, torunlarımızın, gelecek kuşakların bu zenginliklerden yararlanmaları gereğini düşünmeliyiz.  Bizler bugün için, böylesi can alıcı sorunları  düşünmesek de, çok yakın gelecekte çocuklarımız aynı tasarımları başlatacaklar. Ama bu proje ne kadar önce başlatılırsa, toplum  o kadar karlı çıkacak. Şimdiden başlatılırsa, en azından  biz ve bizden sonra gelen kuşakların hayatta kalanları, yaşlılık dönemlerini , son yıllarını yaylalarda geçirebilirler.  Şimdi bu dağlar yeşille tekrar donatılsa, her koyakta bir güzel  çağdaş dinlenme tesisi yükselse, hangi yaşlımız bu olanaklardan yararlanmak istemez ki? Günümüze kadar dünyada dağ turizmine hep yaşlılar ilgi duydu. Oysa ki yalnız yaşlılar değil, gençler ve hatta çocuklar bile yaylacılık sevdirilmelidir. Bizler ne kadar süre uyursak uyuyalım, yakın gelecekte  yeni bir sektör, yeni bir zenginlik alanı olarak  “yayla turizmi” bütün dünyada  yaygınlaşacaktır. 
         Günümüzde Emirdağ’da geleneksel yaylacılık bitti. Dağlara sahiplenme duygusu  kalmadı. Erozyon yamaçları  kemiriyor. Dereler susuz. Pınarlar kuruyor. Yeşil  yok oldu, oluyor.   Yaylacılık can çekişiyor. Bu nedenle dağlar yaslı. Emir Dağları duvağı bozulmuş bir gelin gibi ağlamaklı! Ama hiç önemli değil, bizim kuşaklar bu soruna el atmasalar bile, bizden sonrakiler nasıl olsa yaylacılığa profesyonelce sarılacaklardır.
         Değerli  hemşehrilerim, sevgili Emirdağlılar! Dünya yeni bir çağ dönüşümü  sürecini yaşıyor. Sanayi çağı gerilerde kaldı. Bigisayar denilen  alet  teknolojik gelişimi, o da işsizliği artırdı. Bundan böyle bu süreç  yavaşlamayacak, tersine daha da hızlanacaktır. Zaten  şimdiden,  işçilerin, öteki emekçi katmanların işsiz kalmaları  bütün insanlığı düşündürüyor.  Bu nedenle insanoğlu,   yeni   katma-değer, yeni zenginlik alanları yaratma kanallarını zorluyor. Bozulan istihdam dengelerini yeniden kurmaya, geniş yığınların gelir düzeyini yükseltmeye, özellikle orta sınıfların nicel ve nitel artışını  hızlandırmaya çalışıyor.  Şu gerçek açıkça anlaşılıyor ki, teknoloji geliştikçe,   sanayi üretimi ne denli artarsa artsın, yaratılan zenginlikler geniş halk kesimlerine yansımamaktadır. Bu nedenle ekonomistler, öteki  düşünürler  gece- gündüz çalışıyor,  geniş yığınların gelir konumlarını yükseltecek  reçeteler arıyorlar. İşte bu anlamda “yayla turizmi”  geniş yığınların yaşam düzeyini yükseltmeye aday en gerçekçi yollardan birisi olacaktır. Doğanın bütün potansiyellerinden yararlanacak bir turizm uygulaması,  gerçekten  bütün dünyada, alabildiğine yaygın yeni bir zenginlik alanı yaratacaktır. Özür dileyerek söylemeliyim ki, yayla turizmi olayını Emirdağ Dergisinde bu denli geniş ele almam, konunun önemini  elden  geldiğince  açıklayabilmek içindir.
        Çok değerli Emirdağ Dergisi  okuyucuları! Son yıllarda, ABD Merkez Bankası (FED)’nın  Başkanı sayın  Benbarke’nin dilinden düşürmediği bir söylem var. O da “Yeşil Ekonomi” söylemi. Yeşil ekonomi  genelde, hızlı gelişen teknolojik dinamikler yardımıyla  hidro enerji(su enerjisi), güneş ve rüzgar enerjisi vb. gibi doğada bol bulunan temiz enerji çeşitlerinin harekete geçirilmesi, kirli enerjilerin kovulması anlamına gelir.  Aslında yeşil enerji kavramı, yalnızca ucuz ve temiz enerji elde etmek değil, aynı zamanda  doğanın tüm zenginliklerinden yararlanmayı da içerir. Gerçekten de sanayi çağı süreci doğayı, dolayısıyla  tarımı  ihmal etti. Bu yetmiyormuş gibi bir de doğayı acımasızca kirletti. Ozon tabakası delindi. Dünyanın genel ısısı yükseldi. Kuzey buzları erimeye başladı.  Bunun sonucu İklimler değişim  sürecine girdi. Kısacası, ekolojik dengeler alt-üst oldu. “Umut yok. Herşey bitti.” demeyelim. Çünkü  günümüzdeki  bilimsel gelişmeler  bu kötü gidişe “dur!” diyecek kadar güçlü bir düzeye gelmiştir. Geçmişte, sanayi çağında ne denli doğadan uzaklaşıldıysa, bu çağda da teknolojik atılımlar sayesinde  “doğaya dönüş”  tekrar gerçekleşecektir. Bu anlamda yakın gelecekte  dünya kamuoyu  yeni bir hizmet sektörüyle tanışacak.   Nasıl ki, sanayi çağı “deniz turizmi”ni  geliştirmiş ve insanlığa armağan etmişse, önümüzdeki yeni çağ da “yayla turizmi”ni bütün dünyada  hızla geliştirecektir. Hatta yayla turizmi bu çağda, sıcak kıyılara dayalı deniz turizmini sollayacaktır. Zira kıyılarda kirlilik ve betonlaşma giderek artmakta,  bu inanılmaz tırmanış  kıyıların cazibesini gün geçtikçe yok etmektedir.
        Yeşil ekonomi  uygulamaları insanoğlunu  tekrar doğayla kucaklaştıracaktır.  Ekolojik dengeler tekrar normalleşecek,  insanoğlu bu süreçte organik doğayı ve yeşili tekrar ayağa kaldırmayı başaracaktır. İşte “yeşil ekonomi” kavramı  böylesine güncel, böylesine  yaşamsal bir konudur. Bu çabalar,  yalnızca batmakta olan bir dünyayı kurtarmaya değil, aynı zamanda yöremizde, ülkemizde hatta bütün dünyada geniş kitlelerin işsizlik sorununa, gelir düzeylerinin yükselmesine  yeni  yollar aramayı da içeriyor.  Gerçekten de yayla turizmi,  yeni   katma-değer  alanları yaratmaya yönelik kutsal bir uğraştır. 
           Sevgili hemşehrilerim, “çıplak dağ neye yarar?” demeyin. Fotoğrafta  yüzeyden bakarsak, gerçekten tam takır, çırıl çıplak,   işe yaramaz kayalıklar görürüz.  Fakat kazın ayağı öyle değil. Emir dağları  öyle bir iklim kuşağında ki… bakınız kış yaklaşıyor, dağlarımız  hala güneşli. Yani yılın ortalama 7-8 ayı sıcak ya da ılıman. Yağış çok az. Bu nedenle bizim dağlara nemsiz bir doğa egemen.  Sizin anlayacağınız, hani  “kurşun gibi” derler ya…işte öylesine güzel bir bozkır iklimi. Üstelik, dünyadaki iklim değişiklikleri bizim haritayı olumlu etkiliyor, etkileyecek. Dünya ısısının artması  bizim coğrafyada daha ılıman, daha güzel bir iklim oluşturacak. Bu değişimler şimdiden yaşanıyor. Büyük Britanya’da da dağ var. Almanya, Belçika, İsveç, Norveç, Rusya ve Ukrayna’da da dağ var. Hatta bu ülkelerdeki dağlar göz kamaştıracak  kadar  yeşil. Ama yeşillik tek başına turizm olayını çözmüyor. Herşeyden önce iklim güzel olmalı! İklim aşırı yağışlı ve soğuk olmamalı. Dağlar nemsiz olmalı.   Bu ülkeler  soğuk kuşakta yer alıyor. Dağları da  gereğinden fazla  yağışlı ve  nemli. Ama bütün bu olumsuzluklara karşın, yine de  o ülkeler  şimdiden dağlarını “dağ otelleri” ile süslüyorlar. Koşulları  ne denli olumsuz olursa olsun, yine de doğadan yararlanma yollarını zorluyorlar.  Anadolu’nun ise  en çıplak dağı bile hazinedir ama, değerini bilen kim?
            Sevgili  hemşehrilerim!  Yaşadığımız günler, tarım toplumundan sanayi toplumuna geçiş sürecidir. Geleneksel yaylacılık  sona ereli yıllar oldu. Ama bir Gölcük’ü, bir Yağlı Pınar’ı, Isıtma’yı, Gök Kuyu’yu, Diş Kaya’yı anımsadıkça yüreğimiz cızz ediyor. Değerli Emirdağlılar, yaylacılık bizim kültürümüzdür. O güzelim yaylaları unutabiliyor muyuz? Ozanlarımız, yazarlarımız…Fakı Edeer’ler, Fikret Akın’lar,  Adnan Durmaz’lar, Kazım Okutan’lar …Yüksel Önaçan’lar, Muharrem Kubat’lar, Halil Erenoğlu’lar unutabiliyorlar mı? Gerçi ozanlarımız hep geçmişe olan özlemi dillendiriyor,  gelecekle ilgili  köprüler  kurmayı sevmiyorlar.  Varsın olsun! Kavim, aşiret, oba yaşamı ve o günlerin  feodal tatları bile güzeldir. Demek ki bu dağlar yalnızca küçük ve büyük baş hayvanların otladıkları alanlar değil, aynı zamanda  belli bir yaşam biçiminin, belli bir tarihsel kültürün de “simgesi”dirler.  Sultan Dağlarına, Afyon çevresindeki öteki  dağlara, İscehisar’dan  Seyitgazi’ye kadar uzanan yeşili bol dağlara neden türküler söylenmiyor, ağıtlar yakılmıyor? Demek ki, bizim dağlarımızın başka özellikleri var. Bilindiği gibi bu değerler, ta Orta Asya’dan bu yana sürdürdüğümüz “göçerlik” geleneğidir. Oba kültürü, aşiret kültürü,  “yayla kültürü”dür.
        Feodalizm  aşılınca, onun asırlardan bu yana biçimlenen kültürü bir anda uçup gitmez. Bence, hala canlılığını sürdürmekte olan  bu tarihsel kültür yeni turizm atılımlarıyla örtüştürülmelidir. Hem doğa  yeniden hayat bulmalı, hem de ata kültürünün ömrü uzatılmalıdır. Ne olur yani, beş yıldızlı modern bir otelin yanına  birkaç “alayçık” ya da “topak ev” sıralansa kötü mü olur? Her koyakta bir dağ oteli olmasa bile, neden moteller, sıra sıra pansiyonlar vadileri süslemesin? Neden Belçika’daki, Hollanda’daki Emirdağlılara, hatta onların Avrupalı dostlarına hitap eden   “tatil köyleri” kurulmasın? Bunlar asla hayal değildir! Emirdağ sanayi tirenini  kaçırdı ama, “bacasız sanayi” denilen bu tireni asla  kaçırmamalı.
        Biliyorum, ilk kez dillendirildiğinde “yayla turizmi” olayını kimse önemsemeyecek. Herkes konuyu, günü birlik  gidip gelinen  “piknik” olayı düzeyinde ele alacak. Oysa ki bu proje bölgesel ya da ülke çapında “pilot bir proje” olarak da ele alınabilir. Zaten, yukarıdaki satırlarda da değindiğimiz gibi, yakın bir gelecekte bu söylediklerimiz gerçekleşecektir. Bizim çabamız konuyu bir an öncegündeme getirmek, etraflıca düşünmek, olgunlaştırmak ve kararlı bir kamuoyu yaratmayı ateşlemektir. Eğri oturup doğru konuşalım;  şimdiki çıplak yamaçlar ağaçlandırılsa, dağın her tarafı  kalıcı asfalt yollara kavuşturulsa, belli vadiler küçük küçük  göletlerle donatılsa, her  bir yana enerji hatları çekilse…o zaman bu dağlar   cennet olmaz mı?
          Bizim dağlar Toros Dağları gibi kayalık değildir. Evet  Toros’ların her noktası ağaç. Her taraf ağaç olmasına ağaç ama, Toros’ların çoğu yerinde gezmek bile mümkün değil. Karadeniz yaylaları da öyle. Doğu Karadeniz sürekli yağış alıyor. Bu nedenle dağlar, yaylalar ormanlarla örtülü. Çoğu yerde  ağaçların arasına girilmiyor, gezilmiyor. Bizim yaylalarda böyle sorunlar, böylesi olumsuzluklar yok. Toprak bol.  Kayalıklar yok denecek kadar az. Yağış az. Nem yok. Tek eksiğimiz ağaç. Fakat günümüzde “ağaçlandırma” sorun olmaktan çıktı. Hükümetler bu konuya gereken önemi veriyor. Yeter ki  yetkili kurumlara proje sunulsun. Emir Dağlarının her noktasında her çeşit ağaç yetişebilir.  Hatta  “bal ormanları” bile kurulabilir.  Emir Dağlarının toprağı bol. Erozyon henüz her tarafı kelleştirmedi. Bu nedenle  bizim dağlar,  ötekilerine göre, kısa zamanda  daha çabuk, daha gürbüz ağaç yetiştirir. Bu dağların   her tarafı orman olabilir. Bu nedenle bizim dağlar henüz  ölmedi. Her an canlanabilir, her an ayakları üstüne dikilebilir. Kısacası, Emir Dağları yayla  turizmini omuzlayacak  niteliktedir.
         Bu tür bir turizm olayına herkes sanki  elli yıl, yüz yıl sonra gerçekleşecekmiş gibi bakıyor. Oysa ki, bu olayı sadece “dağların yeşillendirilmesi”  olayı olarak görmemek gerek. Bu olay; katma-değer yaratma olayıdır. Bu olay,  yeni zenginlik alanlarının yaratılması olayıdır.  Bu çağda istihdam yaratmak için  “emek-yoğun” sanayi işletmeleri kurmak artık çare değildir. Bu nedenle önümüzdeki tarihsel dönem   “hizmet sektörü”nün  sınırsız yaygınlaşacağı bir çağ olacaktır. Turizm sektörü, hizmet sektörünün  en büyük, en geniş alanıdır. Yayla turizmi ise,  turizm sektörünün  yeni bir zenginlik alanı olacaktır. Sanayi çağı sürecinde “kıyı turizmi”doğdu  ve yaygınlaştı.  Şimdi de dağ turizmi yaygınlaşacak.  Yayla turizmi süreci bütün dünyada ve ülkemizde şimdiden  başladı. Karadeniz yaylalarında “turizm” olayı hızla gelişiyor. Oysa ki, Karadeniz yaylaları yağışlıdır. Güneşi  azdır. Her zaman nemlidir.  Karadeniz yaylalarının yeşili boldur  ama, iklimi turizm açısından fazla elverişli değildir. Emir Dağları öyle mi? Yeşili yokmuş…varsın olsun.  Ciddi adımlar atılırsa bu dağlar  beş  yılda ağaçlandırılır.
         Değerli Emirdağ’lılar! Bildiğiniz gibi, yayla turizminin alt-yapısının hazırlanmasında  devlet gücü şarttır.  Çevre ve Orman Bakanımız, hemşehrimiz Sayın  Prof. Veysel  Eroğlu Şuhutludur. Veysel Bey  bizleri, Emirdağ’ı  çok seviyor. Öte yandan yine sevgili arkadaşımız Necdet Demiral, Bahçeler ve Parklar Genel Müdürlüğü  Yardımcılığına getirilmiştir. Bildiğiniz gibi,  Belçika’da sayısız bürokratımız var. Bu çocukların kimisi bakan, kimi milletvekili, kimisi de belediyelerde önemli görevler üstlendiler. Üstelik bunların %80 kadarı Brüksel’de, yani Avrupa Birliği’nin başkentinde yetişti.  Yani, onlardan da yararlanabiliriz. Göreceksiniz bu davaya bizden çok onlar sarılacaktır. Bu nedenle  AB kaynaklarından bile sonuna kadar yararlanma olanaklarımız var. Üstadın dediği gibi: “Şeker var, un var, her şey var…helva yapamıyoruz.” Önce bir araya gelip, kamuoyu harekete geçirilmeli. Sonra ciddi bir “vakıf” kurulmalı  ve ardından da gerek devlet kurumlarına, gerekse AB’ne dört dörtlük bir proje sunulmalıdır.  Bu denli basit, bu kadar kolay bir soruna neden omuz vermeyelim ki? Emirdağ,  dağların ağaçlandırılması gibi olağan bir projeyi de   gerçekleştiremezse, başka hiçbir toplumsal inşayı yapılandıramaz. Bu olayda alt-yapıyı, yani ağaçlandırma, gölet, enerji, yol vb. gibi en ağır ve en zor işleri devlet ve AB üstlenecektir. Böylesi nesnel temeller hazırlanmadıkça, yayla turizmi yığınsal ve verimli olamaz. Devlet de elbette işin zor tarafını, yani alt-yapının hazırlanmasını üstlenecektir.
         Bizce bu olay, önce toplumsal bir ülküye dönüştürülmeli. Bu hedefte  herkes tek vücut olmalı. Politik farklılıklar tamamıyla  bir tarafa atılmalı ve bütün Emirdağlılar gönüllü olarak  bir araya gelmelidir. Yurt dışındaki bütün hemşehrilerimizin, Afyon’un, Eskişehir’in, Bolvadin’in katılımları sağlanmalıdır. Bu doğrultuda ciddi örgütlenmelere gidilmelidir. En geniş birlik sağlanarak büyük bir “vakıf” kurulmalıdır. Vakıf organlarında  yurt içinde ve dışında tanınmış bütün hemşehrilerimiz görevlendirilmelidir. Sayın Kaymakamımız, Belediye Başkanımız, Sivil Toplum Kuruluşlarının  yöneticileri, bu vakıfta aktif çalışmalıdırlar. Bu girişim, kişisel uğraştan öte, ciddi bir “toplumsal  çaba”ya dönüştürülürse, gerçekleşmemesi için bir neden yoktur.
       Sevgili Emirdağlılar, yeni değişimler günümüz dünyasında  yaratıcı “makro programlar”ı zorunlu hale getiriyor.  Yayla Turizmi projesi  bütün dünyayı içeren yeni bir kavramdır. Gerçekten bu proje,  üç tarafı denizlerle çevrili ülkemizin “kıyı turizmi”nden daha büyük bir öneme ve potansiyele sahiptir. Zira Anadolu  dağlarla kaplıdır. Üstelik de bu dağlar turizm için elverişlidir, sonuna kadar bulunmaz nimettir. Daha şimdiden Anadolu’nun her tarafında  yayla turizmi girişimleri başlamaktadır. Sanayi çağında dağ turizminden yalnızca “kayak turizmi” anlaşılmıştır. Yayla turizmi paradigması, henüz yeni bir olgudur. Biz dağlarımızda böylesi bir girişimi şimdi başlatmasak bile, çocuklarımız on-on beş yıla kadar mutlaka başlatacaklar. Emirdağ’ın sanayileşmesi  gecikti.  Yayla turizminde bari geç kalmayalım diyoruz!
        Ey   yıllardır dağlarımıza, yaylalarımıza methiyeler düzen Emirdağ aşığı ozan, şair, yazar arkadaşlarım…eli kalem tutan gazeteci kardeşlerim!  Fakı Edeer’ler,  Muharrem Kubat’lar, Fikret Akın’lar, Yüksel Önaçan’lar, Kazım Okutan’lar, Adnan Durmaz’lar…daha isimlerini bu sayfaya sığdıramayacağım değerli yazar/çizerlerimiz!  Gelin yumruk olalım, eski nostaljik/geleneksel  yaylacılığımızı çağdaş “yayla turizmi” renkleriyle süsleyelim…yeni bir “Emir Dağı”…yeni bir “Türkmen Ocağı” yaratalım. Yaylacılığı omuzlayalım, ayağa kaldıralım!
        Yazımı bitirirken acaba diyorum,  gün gelir de bu güzelim  dağlarda, bu nemsiz, bu ter-temiz, mis gibi yavşan ve kekik kokan yaylalarımızın her deresinde yine eskisi gibi şırıl şırıl çaylar akar mı? Bu yaylaların yamaçları meşe, çam, kayın, çınar, kabaağaç, erik, ceviz, kestane vb. gibi bin bir türlü ağaçla  donanır mı? Dağlarımız yeniden o yeşil gelinliğini  giyer mi? Gün batarken koyunlarla kuzuların o muhteşem buluşmasını, “emişme” sahnesini  acaba bir daha görebilir miyim? Beş yıldızlı olması şart değil, varsın üç yıldızlı olsun… güzel/ temiz bir dağ otelinde, bir motelde, bir pansiyonda ya da bir “topak ev”de, bir “alayçık”ta… sabah serinliğinde  uyandığımda  önüme konan o mis gibi “teneke kaymağı” ile bir daha sabah kahvaltısı yapabilir miyim?     
          Acaba…acaba…acaba! Neden hep acaba yahu? Bunlar, bu kadar basit girişimler, böylesi bir çağın  teknolojik  koşullarında, bilgi çağına doğru yol alırken gerçekleşmesi mümkün olmayan şeyler mi? Bunlar hayal mi, bunlar ütopya mı? Değerli  Emirdağlılar, böylesi bir  proje çocuklarımıza, torunlarımıza bırakacağımız en kutsal miras olacaktır!     Ömer ÖZKAN

Ayrıntılar

Üst Kategori: Ömer Özkan

Son Güncelleme: 15 Kasım 2010

Çevre ve Orman Bakanımız Sayın Veysel Eroğlu’nun yeni bir projesi var: “Bal ormanları”. Sayın Eroğlu bu projeyi Afyon’da başlattı. Veysel Eroğlu Şuhutlu. İçimizden biri. Sayın Eroğlu’nun büyük barajlar dışında, 2000’e yakın dere projesi var.
27.Ekim.2010 tarihli Radikal Gazetesinde Güven Eken diye biri, Sayın Eroğlu’na çamur atmaya yeltendi. Bu tuzu kuru gazeteci: “Kimdir Eroğlu? Eroğlu Anadolu’nun iki bin deresini satan kişidir. Rize Senoz’da seksen yaşındaki anasıyla kimseye zararı dokunmadan yaşayan Nacaklı Sinan’ın yaşamını sefil eden adamdır.” dedi ve şöyle devam etti: “Bu nedenle, Türkiye’nin koca bir şantiyeye dönüşmesine karşı çıkan ve bu toprakları seven milyonlarla beraber…son nefesime kadar…mücadele edeceğim.” Yani Veysel Eroğlu, çağın gereği “temiz enerji” teknikleriyle yurdumuzu bir baştan bir başa baraj ve göletlerle, HES (hidroelektrik santralleri)’lerle adeta bir şantiyeye dönüştürmüş. Bu inanılmaz hamleler arasında da Rize Senoz’lu seksenlik bir kadınla, Nacaklı Sinan’ın (ve bunlar gibi dere sakinlerinin) rahatları bozulmuş, binlerce aile sefil olmuş…vs…vs…
Bu gazeteci geçinen muhabir müsvettesi, elbette dünyada olup bitenleri takip eden kültürlü bir birey değil. Yeşil teknoloji nedir? Temiz teknoloji nedir? Hatta biyo teknoloji nedir? Bu zavallı böylesi yeni kavramlardan haberli mi acaba? Nereden olacak? O doğa aşkıyla yanıp tutuşuyor ya? Bizim toplum böyle akıl garibanlarını baş tacı yapar. Öte yandan bunlar öyle demagoji ustasıdırlar ki, seksen yaşlı ninelerinin rahatı uğruna ülkenin kalkınmasını bile görmezden gelirler. Bu kadar geniş, bu kadar önemli çağdaş kalkınma projelerini bin bir güçlükle hayata geçiren, uygulamaya koyan Veysel Eroğlu gibi halk çocuklarını gözlerini kırpmadan “vatan hainliği” ile suçlamaktan utanmazlar. Türkiye bu aydın(!) kafalardan neler çekti neler!
Vadi ve derelerin ıslahı…enerji kaynaklarından, turizm potansiyellerinden yararlanmak vatan hainliği mi? Dağlarımız yeşillendirilse, meşelerle, çamlarla,  bal ormanlarıyla tekrar eski gelinliğine kavuşturulsa yer yerinden mi oynar? Hükümet, giderek yok olmakta olan yaylalarımıza el atsa, kalıcı asfalt yollarla, göletlerle alt-yapıyı donatsa kötü mü olur ? Bu yaylalar, bu temiz doğa, bu az yağışlı dağ iklimi, ilçemiz için bulunmaz bir nimettir. Arabın nasıl kuru çöllerde petrol yatakları varsa, bizlerin de Emir Dağları gibi muazzam bir zenginliğimiz var. Yıllardır: “Emirdağ nasıl kalkınır?” türküsü çığırıyoruz. İşte maden! İşte halkın sesine kulak veren bir hükümet! İşte devlet! Bu hükümet elimizden tutar. Bu yöneticilere ağlarsak, derdimize deva olurlar! Sayın Eroğlu’na Aydın Doğan’ın çömezleri çamur atıyor. Bu değerli insanı vatan hainliğiyle suçlamaya yelteniyor.
Veysel Eroğlu içimizden biri. Halk çocuğu. Hem Necdet Demiral kardeşimiz Sayın Eroğlu ile gece gündüz beraber çalışıyor. Onun danışmanı. Bu güzel insanlar sırt sırta vermişler, Türkiye’yi şantiyeye çevirmişler. 2000 projenin içine bir de Emir Dağlar projesi neden katılmasın? Sayın Eroğlu kişisel çabalarıyla ilçemizde bir dizi yatırım başlattı. Dağlarımızı imar etmekten neden kaçınsın? Hele bir kez isteyelim. Ne diyecek bakalım?
Bu günlerde, ABD Merkez Bankası (FED) yeni toplumsal kalkınma programları üretiyor. Avrupa Birliği böylesi projeleri sonuna kadar destekliyor. Bizim kendi devletimiz bu gelişmeleri, yeni zenginlik kaynaklarının yaratılması olarak doğru değerlendiriyor. Bakınız, bu yeşil teknoloji konusu, önümüzdeki hafta Seul’de yapılacak G-20’ler zirvesinde de ele alınabilir. Zira işsizliği önlemek için dünya, geniş tabanlı toplumsal zenginlik kaynakları yaratmaya yöneliyor.
Şunu iyi bilelim ki, bundan böyle devlet, istese bile sanayi yatırımı yapamaz. Bu çağda devletin görevi, zenginliği tabana yaymaktır. Piramidin alt sıralarında yer alan yığınların gelir düzeyini yükseltecek geniş tabanlı toplumsal projelere imza atmaktır.
Yazımızı bitirirken acaba diyoruz, gün gelir de bu güzelim dağlarda, bu nemsiz, ter-temiz mis gibi kokan yaylaların her koyağında, eskisi gibi şırıl şırıl sular akar mı? Bu yaylaların yamaçları, her köşesi meşe, çam, kayın, çınar, kabaağaç, ceviz, kestane vb.gibi bin bir türlü ağaçla donanır mı? Dağlarımız yeniden o güzel gelinliğini giyebilir mi? Akşam olurken, gün batarken koyunlarla kuzuların o muhteşem “emişme” sahnelerini bir daha görebilir miyiz? Beş yıldızlı olmasın, üç yıldızlı bile olsa, güzel, temiz bir otelde, bir motelde, bir pansiyonda ya da bir “topak ev”de, sabah serinliğinde uyandığımızda, önümüze konan o mis gibi “teneke kaymağı” ile bir daha sabah kahvaltısı yapabilir miyiz?
Acaba…acaba…acaba! Neden hep acaba yahu? Bunlar bilgi çağına giderken olmayacak şeyler mi? Bunlar hayal mi, bunlar ütopya mı? Bunların gerçekleşmemesi için geçerli bir bahaneniz var mı!

Ayrıntılar

Üst Kategori: Ömer Özkan

Son Güncelleme: 28 Eylül 2010

Yıllardan beri  tartışılıyor. Siyaset tartışıyor, halk tartışıyor. “Emirdağ nasıl kalkınacak? Nasıl sanayileşecek? Dışarıya, özellikle Avrupa’ya göç nasıl önlenecek?” 40-50 yıldır bu sorular Emirdağ’lının gündeminde. Önceleri, 1960’lı, 1970’li yıllarda devlet bizzat  yatırımlar yapıyor, fabrika bacaları tüttürüyordu. Bu yolla, yani siyaset yoluyla Emirdağ’a bir fabrika kurulamadı. Sonradan, 1980’ler sürecinde Avrupa’ya aşırı göç veren yöremiz giderek küçüldü, nüfus erozyonuna uğradı. Dolayısıyla siyasetteki ağırlığını yitirdi.
Bu yıllarda gözler Belçika ve Hollanda’da yoğunlaşan hemşehrilerimize çevrildi. Belediye   yetkilileri bu ülkelere gittiler. Çalışan işçilerden parasal kaynaklar toplandı. EM-DER adında bir deri fabrikası girişimi oldu. Fakat bu girişim fiyaskoyla sonuçlandı. Yurt dışındaki Emirdağ’lılardan toplanan bu paraların çar-çur edilmesi, Avrupa destekli sanayileşme  umutlarını yok etti. Sonradan İsmet Güler’in Belediye Başkanlığı döneminde Brüksel semt belediyelerinin destekleri arandı. O girişimler de sonuç vermedi.
Böylece Avrupa’ya yerleşen Emirdağ’lılardan umut kesildi ama, şimdi de yurt içindeki Emirdağ’lı zenginler gündemi işgal ediyor. “Emirdağ’ı seviyorsanız, gelin yatırım yapın” türünden baskılar yapılıyor. Valla girişimciler, hele hele sanayiciler kimsenin lafına bakmaz. Hangi dalda olursa olsun, Emirdağ’da karlı bir iş görürlerse onları kimse tutamaz. Gelirler, işletmelerini kurar, kazançlarına bakarlar. Hiçbir sanayici fizibilite yapmadan, kar edeceğine inanmadan yatırım yapmaz. Parasını çöpe atmak istemez. Toplumun önüne düşenler bu gerçekleri görmek, bilmek zorundadır.
Peki, bundan sonra ne olacak? Emirdağ böylesi kısır döngüleri yaşamaya devam edecek mi? Organize Sanayi Bölgesi faaliyete geçti. Haritadaki Emirdağ Organize Sanayi Bölgesinin yeri çok önemlidir. Organize sanayimizin hem yeri güzeldir, hem de İzmir-Ankara karayolu üzerindedir. Bu yol Anadolu’nun kalbidir. Öte yandan ilimiz hala “kalkınmada öncelikli iller” statüsündedir. Sanayici penceresinden böylesi olanaklar,  kalkınmada öncelikli illere has teşvik, vergi ve sigorta muafiyetleri bulunmaz fırsatlardandır.  Bizce bu olanakları başka yerlerde bulmak zordur. Bu nedenle Organize Sanayi Bölgemizin istikbali parlaktır.
Bizim başka projelerimiz var. Siyaset sıcaklığını kaybetti. Bundan böyle Emirdağ’ımızın sorunlarını  gündeme getirmeye çalışacağız. Aslında çağ değişiyor. Dünya değişiyor. Küresel rüzgar yeni kapılar açıyor. Çağımızın en büyük olayı bilginin, teknolojinin gelişmesi oldu. Bu süreçte bilgisayar denilen alet değişimlere damgasını vurdu. Üretim ve hizmet sektörlerinde çalışan kitleleri işinden etti. İşçiler, ücretli çalışanlar işlerinden oldu. Örneğin bir işletmede 100 kişi çalışıyorsa, bu sayı kısa zamanda 20 kişiye düştü. Bir bankada 50 kişi istihdam ediliyorsa, bu sayı 10-15 kişiye indi. Kısacası, teknoloji çalışan insanları işinden etti.
Bunlar hepimizin bildiği şeyler. Neden anlatıyoruz? Çünkü bundan böyle hizmet sektörü inanılmaz atılımlar yapacak, özellikle turizm sektörü gelişecek. Turizm denildiğinde akla hemen kıyılar, yani “deniz turizmi” gelmektedir. Oysa ki ülkemiz, “yayla turizmi” konusunda
akıl almaz bir potansiyele sahiptir. Biz, gelecek yazılarımızda bu konuyu eşelemeye devam edeceğiz. Siz de bizi okumaya devam edin!  21.09.2010  (www.emirdag.com)

Ayrıntılar

Üst Kategori: Ömer Özkan

Son Güncelleme: 13 Eylül 2010

Beklenen gün geldi. Referandum yapıldı. Muhalefetin amacı Anayasa oylamasını genel seçim
havasına dönüştürmekti. Bu hedefe ulaştılar ve demokrasi sorununu bir yana atmayı başardılar. Böylece
Sayın Kılıçdaroğlu rüştünü ispat etti. CHP'nin tek liderinin kendisi olduğu gerçeğini kabul ettirdi. BDP Kürt
sorununda çözümün zorunlu olduğu gerçeğini bir daha gündeme taşıdı. MHP ise tabandaki kaymalara engel
olamadığı için en çok zararı uğrayan parti oldu.
Bu referandumun en büyük kazanımı;  AKP'nin demokrasi mücadelesi konusunda kararlı tek parti
olduğunu somut olarak ortaya koymuştur. AKP dosta düşmana karşı Türkiye'nin onurunu korumuştur. Darbeleri
bir daha yaşanmamak üzere tarihe gömmüştür. Geniş tabanlı çadaş/sivil bir anayasanın yapılması kanallarını
açmıştır. AKP hukukun üstünlüğü konusundaki samimiyetini sergilemiştir. Konuyu  fazla uzatmadan özetleyecek
olursak; 12 Eylül referandumu gerçekten tarihimizin önemli bir "kırılma noktası"dır. Bu anlamda 12 Eylül ülkemiz
demokrasisinin miladı olmuştur,
Şimdi ben özellikle ilericilere, aydınlara, kendisine "solcuyum" diyen çevrelere, hatta referandumda
"hayır" kullanan ülkücülere 12 Eylül 1980 süreci sonuçlarını bir daha anımsatmak istiyorum. 12 Eylül şu acıların
çekilmesini sağladı. 12 Eylül'de:

- 650 bin kişi gözaltına alındı.
- 230 bin kişi yargılandı.
- 7 bin kişinin  idamı istendi.                        
- 517 kişiye idam kararı verildi.
- 50 devrimci ve ülkücü ibret için asıldı.
- 299 kişi Diyarbakır ve Mamak başta olmak üzere cezaevlerinde yaşamını yitirdi.
- 43 kişinin intihar ettiği açıklandı.
- Siyasi partiler kapatıldı, mallarına el kondu.
- 23 bin sivil toplum örgütü kapatıldı.
- Gazetecilere 3 bin 315 yıl hapis cezası verildi.
- 171  kişinin işkenceyle öldürüldüğü belirlendi.
- 71 500 kişi 141, 142 ve 163. maddelerden yargılandı.
- 1milyon 683 bin kişi fişlendi.
- Doğu'da, Güney-Doğu'da binlerce faili meçhul cinayetler yaşandı.

Şimdi bu rakamları neden sıralıyoruz? Bilindiği gibi dün 12 Eylül'ün 30.cu yıldönümüydü. Bu istatistikler de
dünkü günlük gazetelerde yayınlandı. Ben düne kadar günlük gazetelerde böylesi yayınlara ilk kez tanık oluyorum. Ve
şu gerçeği artık açıkça anlıyorum ki, AKP iktidarı gerçekten demokrasi mücadelesi vermektedir. Artık bu gerçekleri
aydınlar şu ya da bu nedenlerle külleyemezler. Demokrasiden yana olduğunu iddia edenler bu partiyi "cemaatçilik"le
suçlayamazlar.Şurası açıkça görülmektedir ki AKP, burjuva demokrasisinin, sivil demokrasinin, üstünlerin hukukunun
değil, hukukun üstünlüğünün tek savunucudur.

Evet, Kılıçdaroğlu çiçeği burnunda bir liderdir. Politikada herşeyden önce kendi koltuğunu sağlamlaştırması zorunluydu,
şimdi bu süreç tamamlanmıştır. Asıl bundan sonraki günlerde sivil Anayasa tartışmaları kızışacaktır. Bakalım Kemal Bey
bu tartışmalarda nasıl bir tavır sergileyecek? Vesayetçi seçkinlerin yanında mı, yoksa gerçekten demokrasi  güçlerinin
yanında mı yer alacaktır? Bekleyeceğiz...yaşayacağız...göreceğiz!

Ayrıntılar

Üst Kategori: Ömer Özkan

Son Güncelleme: 08 Eylül 2010

Bana soruyorlar: “Evetçi misin, hayırcı mı?” Aslında yazılarım rengimin ne olduğunu gösteriyor. Ama ne olursa olsun, düşündüğümüzü somut bir biçimde sergilememiz gerekir.  Evet ben sapına kadar “evet”çiyim! Neden?
Bir defa militarizmin sona erme ve askerlerin kışlasına dönme süreci hızlanıyor. Buna ben çok seviniyorum. Çünkü bu memleket ne çektiyse darbelerden çekmiştir. Darbeciler yalnızca darbe yapmakla kalmadılar, her iktidarı ele geçirdiklerinde rejimi biraz daha kontrolleri altına aldılar. Bu durum giderek ülkemizde sivilleşmeyi engelledi. Merkez sağ partilerin yok olmasını, sol bir partinin de  serpilip gelişmesini engellediler. Böylelikle demokrasilerin gereği olan sağ iktidarların karşısında gerçek bir sol muhalefetin oluşmasını önlediler.
Ordunun ülkemizde ayrı bir yeri vardır. Askerliğe saygıya, askere saygıya diyeceğimiz yok. Fakat askerlerin ayrıcalıklı bir sınıf olmalarına da saygı duymak zorunda değiliz. En yüksek maaşı onlar alır. En güzel lojmanlarda onlar oturur. Kıyılarda, en güzel dinlenme tesislerinde onlar tatil yapar. En güzel ordu evlerinde onlar yer-içer, onlar eğlenirler. Askerlerin mahkemeleri bile ayrıdır. Ben beni bileli, yıllık bütçelerin en az %40 kadarı savunmaya ayrılır. Kısacası, ülkemizde askerler halktan tamamen ayrı, imtiyazlı bir zümredir.
Bu durum cumhuriyetin ilk kurulduğu yıllarda zorunluydu diyelim. Ama hala o kuruluş yıllarında mıyız? Bu toplum ordunun gereksinimlerini bir kambur gibi hala taşımak zorunda mıdır? Elbette değil!
Ordu kendisini “devletin ve sistemin” sahibi sanıyor. Bu nedenle “parlamento üstü” bir güç olduğuna inanıyor. Oysa ki, halkımız tek parti dönemine, jandarma dipçiğine 1946’larda bayrak açmış ve kazanmıştır. Bu halk her darbe ertesinde, askerlerin karşısında hangi  siyasal parti varsa onu, ezici çoğunlukla iktidara getirmiştir. Askerler, yüksek yargı, öteki statükocu güçler hala bu gerçeği görmek istemiyorlar. Ama ilk kez onlarla bütünleşmeyen, ilk kez onların baskılarından korkmayan bir hükümet var karşılarında. Kesinlikle inanıyorum ki, bu Anayasa Oylaması vesayet rejiminin, askersel/bürokratik  oligarşinin çözülüşünü hızlandıracaktır. Kesinlikle inanıyorum ki, 13-Eylülden itibaren son askeri anayasanın  tümden değiştirilmesi tartışmaları gündemi dolduracaktır.
Bu ülke kardeş kavgasından bıkmıştır. Bizim gençlik yıllarımızda sağ-sol çatışması körüklendi. Devlet içinde yuvalanan çeteler kardeşi kardeşe kırdırdılar. 1970-80 arası yıllarda, günde ortalama 20 kişi öldürülüyordu. Bugün yine aynı güçler işbaşındadır. Bugün de kardeşi kardeşe kırdırıyorlar. Otuz yıldan beri 40 binden fazla genç katledildi. Bu katliam, bu cinayetler hala önlenmek istenmiyor. Bazı çevreler kardeş kanının akmasından nemalanıyor. Silahların gölgesinde sürdürülmeye çalışılan bu vesayet sistemi kimin çıkarınadır?
Balyoz’cular kimdir? Albay Dursun Çiçek kimdir? Bir avuç serseri 75 milyonun kaderiyle oynama hakkını nereden alıyor? Ordunun en üst kademesi, Genel Kurmay Başkanlığı ve çevresi bu çeteleri neden korumak istiyor? Bu halkın kavgasız, güneşli günlerde yaşamaya hakkı yok mu?
En çok tabandaki halkın, sokaktaki sıradan vatandaşın demokrasiye sahip çıkmasına seviniyorum. Öteki nedenler bir tarafa, en çok askerlerin parlamento-üstü konumlarını terk etme sürecinin hızlanmasına seviyorum. Tarihimizde ilk kez demokrasi gemimiz okyanuslara yelken açıyor. Ben bu gelişmeler karşısında genç sevdalılar gibi göklere uçuyorum. Tüm bu gerçeklerden hareketle bütün onurumla  Anayasa Oylamasına “evet” diyorum!

Ayrıntılar

Üst Kategori: Ömer Özkan

Son Güncelleme: 05 Eylül 2010

Referandumda “evet” oyu kullanacağını açıklayan eski genel başkan Sayın Süleyman Soylu Demokrat Parti(DP)’den ihraç edildi. Sayın Süleyman Soylu:”12-Eylül referandumu demokrasinin rönesansı olacaktır.” dedi ve şöyle ekledi:”Referandum benim ihraç edilmemden daha önemlidir. O gün, milli iradenin iktidar olacağı gündür. Ben ferdim. Bir fert mağdur olabilir. Ama bir fert mağdur olurken bütün ülke mağrur olacaktır.” Süleyman Soylu başından beri rengini belli ediyor, nasıl bir demokrat olduğunu açıkça ortaya koyuyor. Süleyman Soylu’nun adaşı Süleyman Demirel de, referanduma gitmekle AKP’nin ülkeyi ikiye böldüğünü, toplumu kamplara ayırdığını savunuyor. Bu iki demokrasi anlayışı, 12-Eylül’de oylanacak referandum kavgasının özüdür. 
Yine DP Genel Başkan yardımcılarından Sayın Nevzat Ceylan Genel İdare Kurulu’ndan 9 arkadaşıyla birlikte Palan Otelde bir basın toplantısı yaptı ve:”Cindoruk yönetiminin bu ihraç kararı ‘DP misyonuna ihanet’tir.” dedi.
Bu tartışmalar, zaten iyice küçülen DP saflarında büyük çalkantılara yol açtı. Böylesi gelişmeler DP’nin geleceği açısından değil de, günümüzde verilen demokrasi kavgası yönünden çok önemlidir. Şöyle ki, zaten Cindoruk Demirel’in emanetçisidir, gölgesidir. Ağasının ağzından ne dökülürse o da onu papağan gibi tekrarlar. Bizce demokrasi sürecinde Demirel çizgisinin hiç önemi yoktur. Süleyman Soylu ve Nevzat Ceylan’lar ise, ta başlarda ezilen demokrasinin sivilleşmesi hareketinin, Menderes Hareketinin günümüze yansımasıdır. Böyle bir  pencereden bakıldığında, bu iki anlayışın tarihsel süreçte nasıl biçimlendiği konusunun incelenmesinde yarar görüyorum.  
Bilindiği gibi, ikinci dünya savaşı var olan dünya dengelerini yeniden biçimlendirdi. Sovyetler Birliği tek sosyalist ülke iken, savaş sürecinde Doğu Avrupa ülkelerinin hemen hemen tümü sosyalizme geçerek “Dünya Sosyalist Sistemi” oluştu. Böylelikle dünya iki düşman kampa, iki uzlaşmaz kampa bölündü. Bu oluşumda ABD kapitalist ülkelerin liderliğini tam olarak ele geçirdi ve kapitalist dünyanın “jandarma”sı oldu.
Dünya iki düşman kampa bölündükten sonra Türkiye’nin önemi bir kat daha arttı. Sovyetlerle komşu olmamız jeo-politik konumumuzu ileri boyutlara taşıdı. Bu koşullarda ABD Türkiye ile yakın bağlar kurmaya özen gösterdi. Türkiye’nin NATO’ya alınmasına öncülük etti. Menderes Hareketini destekledi. Marchall planıyla büyük ekonomik yardımda bulundu. Amaç; sosyalizm tehlikesine karşı Türkiye’yi “ileri karakol” olarak kullanmaktı.
Fakat 1960 darbesi bütün bu planları alt-üst etti.
Bu gelişmelerin ortaya çıkardığı yeni koşullara göre Pentagon yeni politikalar üretti. Zaman kaybetmeden ABD’de mühendislik eğitimini tamamlayan, politik hiçbir birikimi bulunmayan sıradan birisini, yani Süleyman Demirel’i apar-topar Türkiye’ye gönderdi. Bir ay gibi kısa bir sürede de Demirel’i,  kapatılan Demokrat Parti’nin devamı olan Adalet Partisi’nin genel başkanlığına seçtirdi. Demirel’li AP ilk seçimde, 1965 genel seçimlerinde
halkın ezici çoğunluğunun oyunu alarak tek başına hükümeti kurdu.
İşte bu seçim zaferi, zaten 1948’lerde NATO’ya alınan Türk Ordusunun ve onun lider kadrolarının ABD’de eğitilmesini, Türk dış politikasının ABD politikalarıyla iyice  örtüşmesi sürecini hızlandırmıştır. “Soğuk savaş” stratejilerine ülkemizin daha çok alet edilmesini ve “vesayet demokrasisi”nin daha da pekişmesini sağlamıştır.
İşte Süleyman Demirel ve onun piyonu Cindoruk’ların telaşı bundandır. Militarist rejimin, vesayetçi sistemin temelleri çatırdıyor. Koskoca Menderes hareketi küçüldü. Demirel enkazın altında kaldı. Cindoruk batan gemiyi statükoya sarılarak, eskiyen-kokuşan rejime sığınarak kurtarabilir mi? Asla! Elbette bu soylu kavgayı Süleyman Soylu’ların, Nevzat Ceylan’ların demokrasi anlayışı kazanacaktır!